บทที่ 122 ปัญญาอ่อนกว่านี้อีกได้ป่ะ

ถ้าทาวัตปล่อยมือตอนนี้ละก็ งั้นเขายังใช่ทาวัตอยู่หรอ?

BOSSทาวัตเงยหน้าขึ้น ยักคิ้วเบาๆ ท่าทางหยาบคายและดุ “ฝันไปเถอะ”

ทันใดนั้นบรรยากาศก็เปลี่ยนไปดุเดือดทันที ก็ยังโชคดีที่ตำแหน่งตรงนี้ค่อนข้างไม่มีคนเลยไม่ได้ดึงดูดความสนใจใคร

บทที่ 123 ตบเพี้ยะ

“อย่าขยับ”ธรรศก็ไม่รู้ว่าตนเป็นอะไร จับมือของมษยาที่ยกขึ้น วางไว้หน้าจมูกแล้วดม สองตาสว่างสดใส กลิ่นแบบนี้แหละ ไม่มีร่องรอยของกลิ่นน้ำหอม เสมือนเป็นกลิ่นตัว

มษยาหัวเราะฮ่าฮ่า แล้วงอเข่า ใช้แรงถีบไปข้างล่างของธรรศ

“โอ้ย！”ธรรศไม่ทันป้องกันตัว โดนเธอถี

บทที่ 124 คุณกล้าแตะต้องเธอหรอ

ณัฐพิชาเดินไปข้างๆของชยุต มืออีกข้างรองมืออีกข้างที่เกือบโดนนวรินทรหักทิ้งไว้ สีหน้าที่เจ็บเบี้ยวบูดไปหมด “เฮียคะ เฮียต้องช่วยฉันนะ！”

“เห้อะ！”ชยุตเห็นวรินทรเจ็บอย่างนั้น ก็ไม่ได้มีความสงสารเลยแม้แต่นิด สีหน้าที่แย่แล้วก็สะบัดมือของณัฐพิช