บทที่ 111 มีอาการแพ้

“ใช่สิ ฉันก็เริ่มรู้สึกคันมากทรมานมากมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” วรินทรใช้มือจับบนฝ่ามือของตัวเอง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น รู้เพียงแต่เคยไปห้องทดลองน้ำหอม พอกลับมาก็เป็นแบบนี้แล้ว

ดูๆแล้วเธอคงจะใช้น้ำหอมไม่ได้จริงๆโดยธรรมชาติแล้ว

แต่น้ำหอมสามขวดที่ประภาพเคยให้เธอลอ

บทที่ 112 ยาที่ใช้ทา

วรินทรได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกมีความหวัง ทันใดนั้นดวงตาทั้งสองข้างก็สว่างขึ้น มองไปที่เขาแล้วกระพริบตาวิ้งๆ “โอเค ฉันทาเอง”

เมื่อเห็นเธอตอบ ทาวัตก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นแต่อย่างไร กลับยิ่งฉุนเฉียวขึ้น

เธอกำลังหาข้ออ้างเรื่องตกแต่งเสื้อผ้าเพื่อไปหาชายคนนั้น?

บทที่ 113 “กับดัก”ของกวิน

“บทที่หม่ามี้ต่อสู้อย่างหลังชนฝาเพราะไม่ยอมให้คนอื่นมาเอาตัวลูกไป แดดดี้ที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก ”

“ที่หนูพูดมานี้ไม่ใช่อยากจะให้แดดดี้มาเห็นใจพวกเราหรอกนะ แค่อยากจะบอกให้แดดดี้ทำตัวนิสัยดีๆกับหม่ามี้หน่อย ถ้าแดดดี้ทำตัวนิสัยไม่ดีนะ กวินจะ