บทที่ 112 ยาที่ใช้ทา

วรินทรได้ฟังดังนั้นก็รู้สึกมีความหวัง ทันใดนั้นดวงตาทั้งสองข้างก็สว่างขึ้น มองไปที่เขาแล้วกระพริบตาวิ้งๆ “โอเค ฉันทาเอง”

เมื่อเห็นเธอตอบ ทาวัตก็ไม่ได้รู้สึกดีขึ้นแต่อย่างไร กลับยิ่งฉุนเฉียวขึ้น

เธอกำลังหาข้ออ้างเรื่องตกแต่งเสื้อผ้าเพื่อไปหาชายคนนั้น?

บทที่ 113 “กับดัก”ของกวิน

“บทที่หม่ามี้ต่อสู้อย่างหลังชนฝาเพราะไม่ยอมให้คนอื่นมาเอาตัวลูกไป แดดดี้ที่ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายก็ไม่มีวันเข้าใจหรอก ”

“ที่หนูพูดมานี้ไม่ใช่อยากจะให้แดดดี้มาเห็นใจพวกเราหรอกนะ แค่อยากจะบอกให้แดดดี้ทำตัวนิสัยดีๆกับหม่ามี้หน่อย ถ้าแดดดี้ทำตัวนิสัยไม่ดีนะ กวินจะ

บทที่ 114 วันเกิดของทาวัต

อย่างไรก็ตามหากว่าทาวัตได้รู้เรื่องก่อน ก็จะดีใจเข้าไปใหญ่

วรินทรคิดไม่ถึงว่ารอยแดงบนร่างกายนั้นถึงจะทายาไปแล้วก็ไม่ได้ช่วยอะไรได้มาก เพียงแค่ทำให้เธอไม่คัยไม่เจ็บปวดเท่านั้น อาจเป็นเพราะผิวหนังของเธอนั้นไม่เหมือนคนอื่น ถึงจะทายาไปทั้งวัน ก็ไม่ได้เห็นผลอะไรท