บทที่ 6

บทที่6เจ้าชายน้อยผู้มีแสงเรืองรอง

“ประธานลู่ นี่มัน....” เถ้าแก่เจ้าของผับใบหน้าบ่งบอกถึงความบริสุทธิ์ ไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกันแน่ลู่ถิงเซียวกวาดตามองผู้จัดการสาวที่ทำหน้าละอายใจอยู่ แล้วมองบันไดที่ล้มลงกับพื้น ทั้งยังหน้าต่างบานเล็กขนาดแค่พอดีตัวเด็กด้านบน ก็พอจะเดาเหตุ

บทที่ 7

บทที่7 ซาลาเปาลูกใหญ่ ต้องการตอบแทนด้วยร่างกาย

ลู่ถิงเซียวมองหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงคนไข้อย่างสำรวจ คล้ายกับจะพิเคราะห์ดูว่า สีหน้าตกใจแบบคาดไม่ถึงของซีหนิงเมื่อครู่นั้น เป็นจริงหรือแค่เสแสร้ง　　

เพียงไม่นานหลังจากนั้น เขาก็ดูจะเชื่อในที่สุด ว่าเธอไม่เคยรู้สถานะของเสียวเป่ามาก่

บทที่ 8

บทที่8 คุณไม่ได้ชอบผู้ชายหรอกเหรอ?

หนิงซีมองชายหนุ่มผู้เฉยเมยไร้ความรู้สึกประหนึ่งภูเขาน้ำแข็งที่อยู่เบื้องหน้า ทว่าคำพูดของเขานั้นกลับทำให้เธอตะลึงงัน อารมณ์ตอนนี้เหมือนกำลังอยู่ในห้วงจินตนาการอย่างไรอย่างนั้น เธอเอามือแตะหน้าผาก

“หมอ... หมออยู่ที่ไหน? ฉันต้องล้มจนสมองได้รับกา