บทที่38คุณมันเป็นจอมปีศาจ

นับว่าโชคของท่านประธานลู่ยังดีอยู่ เพราะเป็นเวลาดึกมากแล้ว ในห้องน้ำหญิงจึงไม่มีคน พอเขาเข้าไปก็พบว่าหนิงซีกำลังนั่งพิงอยู่กับประตูแน่นิ่ง รองเท้าส้นสูงถูกเตะไปคนละทิศละทาง ของในกระเป๋าก็ถูกเทกระจัดกระจาย ผมเผ้ายุ่งเหยิงลุ่ยลงมาปิดหน้าปิดตา เทียบกับตอนมาที่สวยสง่าแล้ว

บทที่39 ไม่ใหญ่สักนิดเดียว

“ไอ้บ้าเอ้ย! คนพวกนี้คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน!” หนิงซีปล่อยหมัดออกไปทันทีอย่างมีอารมณ์ ถ้าหากไม่ใช่เพราะลู่ถิงเซียวมีความว่องไวอยู่แล้วล่ะก็ มีหวังคางหลุดเพราะหมัดนั้นแน่

“เป็นผู้หญิงไม่ควรพูดคำหยาบนะ” ลู่ถิงเซียวขมวดคิ้ว

ถึงเธอจะพูดคำหยาบแต่ก็ยังน่ารัก

บทที่40 อยากแต่งงานกับเธอจังเลย

“เฮ้อ แต่ก็แปลกนะ คนพวกนี้ ตอนหนิงซีอยู่เมืองนอกก็แค่คบกันเล่นๆ แล้วก็สลัดทิ้ง แต่สำหรับซูเหยี่ยนคนนี้น่าจะเป็นผู้ชายคนเดียวที่นับว่าเคยรักจริงๆ จังๆ”

พอพูดออกไปแล้วหน้าของลู่ถิงเซียวก็ยิ่งดูไม่ได้มากกว่าเดิม ไม่พูดยังจะดีเสียกว่า

ลู่จิงหลี่เห็นแล้