บทที่ 132

นี่ก็คือพ่อแม่ของเธอ

“......” หนิงซีงงงวย

บ้าที่สุด เธออุตส่าห์กดไว้อย่างดี อยู่ๆ คุณก็มาผลักฉันออก แล้วก็มองดูเธอเลือดไหลด้วยความสงสาร โรคจิตหรือเปล่า! เล่นละครน้ำเน่าจนติดเป็นนิสัยไปแล้วใช่ไหม?

ถ้าไม่เพราะสถานการณ์ไม่เป็นใจ หนิงซีอยากจะเท้าเอวด่าคนจริงๆ

“เกิ

บทที่ 133

ฉันเลือกเป็นคนดื้อรั้น

“นางลูกไม่รักดี มองแบบนี้หมายความว่ายังไง!” หนิงเหย้าหัวโกรธเกรี้ยว

ขณะกำลังจะบันดาลโทสะอยู่นั้น ประตูห้องผู้ป่วยก็ถูกคนที่อยู่ด้านในผลักออกมา

หนิงเหย้าหัวกับจวงหลิงอวี้ลืมหนิงซีไปในทันใด หันเข้าไปหาอย่างรีบร้อน “ซูเหยี่ยน เสวี่ยลั่วเป็นยังไงบ้า

บทที่ 134

บทที่134 เปลี่ยนชุดนอน โรยกลีบดอกไม้

ตอนที่หนิงซีเดินออกมาจากโรงพยาบาลก็เป็นเวลาดึกมากแล้ว

บนท้องฟ้าไม่มีดาวสักดวง ทั้งยังไม่มีแสงจากพระจันทร์ บนถนนมีเพียงรถและคนที่ผ่านมาเป็นครั้งคราวเท่านั้น

หนิงซียอมรับว่าวิธีการของเสวี่ยลั่วโง่มาก ไม่มีเทคนิคพิเศษอะไรเลย แต่ว่าเธอ