บทที่9

อวี้เหว่ยลอบถอนใจเบา ๆ รู้สึกเห็นใจแม่นางผู้น่าสงสาร

ตามปกติแล้ว แม่นางทั้งหลายเห็นเหตุการณ์ พบบุรุษหล่อเหลาเอ่ยวาจาเช่นนี้ ต้องทำท่าเอียงอาย เอ่ยไม่ตรงกับใจว่าไม่อยากมองเตี้ยนเซี่ยถอดผ้า ทว่าสีหน้าแสดงความอยากชมต่ออย่างที่สุด แทบอยากพุ่งเข้ามาช่วยเตี้ยนเซี่ยถอดด้วยซ้ำไป

บทที่10

ในเวลานี้ทั้งเยี่ยเม่ยและซือหม่าหรุ่ยไม่มีใครยินยอมตอบคำถามนี้ ทั้งสองสบตากัน เยี่ยเม่ยตอบกลับด้วยเสียงนิ่งๆ ว่า “ทำไม เป่ยเฉินอี้ได้รับหน้ากากแล้วถึงกระอักเลือด เจ้ากลับไปถามท่านพ่อเจ้าดูเถิด!”

หากไป๋หลี่ซือซิวยอมเล่าให้จงรั่วปิงฟัง นั่นก็หมายความว่าเขาคิดว่าจงรั่

บทที่11

ดวงใจอ่อนไหวและอ่อนแอ?

เยี่ยเม่ยหันหน้ามองศพเกลื่อนพื้น สามารถเอาชีวิตคนมากมายขนาดนี้ ในใจต่อให้ไม่เข้มแข็งดุจวัวถึกก็ไม่มีทางเกี่ยวพันกับคำว่าอ่อนแอแน่

แต่ว่าเขา ‘บาดเจ็บ’ หรือเปล่า จุดนี้ไม่ได้อยู่ในขอบเขตความใคร่ครวญของเธอ

ต่อให้รู้สึกถึงจิตสังหารจากด้า