บทที่ 57

บทที่57

ชายผู้นั้นคุ้นตามาก

เขาคือบิดาของเด็กหญิงที่มอบขนมเซาปิ่งให้นางเมื่อคืน

ทั่วร่างเขาเต็มไปด้วยบาดแผล จมูกช้ำหน้าเขียว เสื้อผ้ายังมีรอยเลือด เห็นได้ชัดว่าคนตกอยู่ในสภาพน่าอนาถ เยี่ยเม่ยยังสงสัยว่าตัวเองมองผิดไป

เวลาสั้นๆ เพียงคืนเดียว คนผู้นี้ไฉนเป

บทที่ 58

บทที่58

กังวลใจในตอนนี้ก็นับว่าเร็วเกินไป

เมื่อเสินเซ่อเทียนตอบออกมา เฉิงเสี่ยวจวนก็พยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าน้อยขอไปเตรียมตัวก่อนแล้ว!”

……

ตำหนักบรรทมของฮองเฮา

เป่ยเฉินเสียงอยู่ในตำหนักบรรทมของฮองเฮา เอ่ยว่า “เสด็จแม่ เป่ยเฉินเสียเยี่ยนกับเป่ยเฉินอี้จวนจะเผชิญหน้ากัน

บทที่ 59

บทที่59

คนพวกนั้นหันกลับมองสหายที่ตาบอดไปเรียบร้อยแล้ว

หวาดกลัวจนตัวสั่น

ทุกคนมองหน้ากัน หมุนตัวเตรียมหนี แต่คิดไม่ถึงว่า ยังวิ่งไปไม่ทันได้กี่ก้าว จิ่วหุนขยับร่างคล้ายวิญญาณ ปรากฎกายหน้าพวกเขา ปิดทางหนีพวกเขาเอาไว้

เขาเคร่งขรึม ทั้งไม่พูดจา ใช้สายตาเย็น