บทที่64

เมื่อนางเอ่ยประโยคนี้ออกมา ชาวบ้านหน้าประตูทนฟังไม่ได้อีก

แต่ละคนโมโหจนหน้าแดงก่ำ ทว่าจนใจไม่กล้าทำอะไร ยืนอยู่หน้าประตูไม่กล้าส่งเสียง อย่างไรคนผู้นั้นก็คือนายอำเภอ ชาวบ้านไม่อาจต่อกรกับขุนนาง

เยี่ยเม่ยฟังมาถึงตอนนี้ สีหน้าเย็นชาปานน้ำแข็งพลันเปลี่ยนไป

เด

บทที่65

เยี่ยเม่ยควบม้าถึงเมืองชายแดน ไม่ฝืนออกทางประตูใหญ่ อย่างไรเสียชายแดนยังมีทหารจำนวนไม่น้อยไล่ตามนาง

นางตัดสินใจไปยังริมกำแพงเมือง จากนั้นทิ้งม้า ดีดกายขึ้นหลายครั้งปีนข้ามกำแพงเมืองไปยังด้านนอกด้วยความเร็วคล้ายลมพายุ

จนกระทั่งระหว่างทางซื้อยอดอาชาตัวใหม่ สอบถามทางไปต

บทที่66

เป่ยเฉินเสียงได้ยิน กวาดสายตามองเขา

เมื่อได้ฟังว่ามีข่าวของเยี่ยเม่ย ยามนี้เขาอารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด เรียวคิ้วขมวดแน่น “นางอยู่ที่ไหน”

สตรีนางนั้น…

เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้พบสตรีที่เหิมเกริมถึงเพียงนี้ อีกทั้งพูดให้ร้ายแรงหน่อยคือ เขายังเสียเปรียบใ