บทที่57

ชายผู้นั้นคุ้นตามาก

เขาคือบิดาของเด็กหญิงที่มอบขนมเซาปิ่งให้นางเมื่อคืน

ทั่วร่างเขาเต็มไปด้วยบาดแผล จมูกช้ำหน้าเขียว เสื้อผ้ายังมีรอยเลือด เห็นได้ชัดว่าคนตกอยู่ในสภาพน่าอนาถ เยี่ยเม่ยยังสงสัยว่าตัวเองมองผิดไป

เวลาสั้นๆ เพียงคืนเดียว คนผู้นี้ไฉนเปลี่ยนได้ขน

บทที่58

กังวลใจในตอนนี้ก็นับว่าเร็วเกินไป

เมื่อเสินเซ่อเทียนตอบออกมา เฉิงเสี่ยวจวนก็พยักหน้า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าน้อยขอไปเตรียมตัวก่อนแล้ว!”

……

ตำหนักบรรทมของฮองเฮา

เป่ยเฉินเสียงอยู่ในตำหนักบรรทมของฮองเฮา เอ่ยว่า “เสด็จแม่ เป่ยเฉินเสียเยี่ยนกับเป่ยเฉินอี้จวนจะเผชิญหน้ากันแล้ว แม้กร

บทที่59

คนพวกนั้นหันกลับมองสหายที่ตาบอดไปเรียบร้อยแล้ว

หวาดกลัวจนตัวสั่น

ทุกคนมองหน้ากัน หมุนตัวเตรียมหนี แต่คิดไม่ถึงว่า ยังวิ่งไปไม่ทันได้กี่ก้าว จิ่วหุนขยับร่างคล้ายวิญญาณ ปรากฎกายหน้าพวกเขา ปิดทางหนีพวกเขาเอาไว้

เขาเคร่งขรึม ทั้งไม่พูดจา ใช้สายตาเย็นเยือก มองค