บทที่51

บนเขา

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนเดินไปถึงข้างบ่อน้ำ กวาดตามองกองเพลิงข้างบ่อ ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก

กวาดตามองรอยเท้า เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ดูท่าเยี่ยนคาดไม่ผิด นางเคยมาที่นี่จริงๆ”

อวี้เหว่ยมองไปรอบๆ ไม่มีใครอยู่ เห็นได้ชัดว่าแม่นางผู้นั้นจากไปแล้ว

แต่ดูท่าเ

บทที่52

“ข้าจะใคร่ครวญดู”

หากบอกว่าจะพิจารณาคนอื่นล้วนเป็นความจริงจากใจ แต่หากบอกว่าจะพิจารณาเสินเซ่อเทียนนั้นคือการตอบแค่พอเป็นพิธีเท่านั้น ระหว่างนางกับเขาไม่มีความเป็นไปได้โดยสิ้นเชิง

เพราะว่าพวกเขาสองคน ไม่ใช่คนบนเส้นทางสายเดียวกัน

สิ่งที่เขาปกป้อง คือสิ่งที่นางคิดทำลาย

เสินเซ่อเท

บทที่53

เยี่ยเม่ยมองเด็กหนุ่มผู้นั้น ยังไม่ทันเอ่ยวาจา

ซือถูเฟิงถลึงตาใส่เด็กหนุ่ม เอ่ยด้วยความโมโห “เจ้ามันตัวอะไรกัน เจ้ารู้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร ข้า…”

เด็กหนุ่มคล้ายฟังความหงุดหงิดของเขาไม่ออก กระบี่ยาวในมือยื่นเข้าไปที่คอซือถูเฟิงอีก เลือดสดไหลซึมออกมา

เวลานี้ซ