บทที่ 39

บทที่39

เขายังไม่ทันพูดจบ

เยี่ยเม่ยล้วงพัดข้างเอว คลี่ออก ซัดลอยไปกระแทกหน้าคนผู้นั้น

ครั้นเห็นเป็นพัดหยกเล่มหนึ่ง ทุกคนล้วนคิดว่านางลงมือเหมือนเด็กเล่น

แต่ใครจะรู้ว่า เมื่อพัดพุ่งไปกระแทกหน้าคน ถึงกับทำให้ใบหน้าคนผู้นั้นเนื้อแตกในบัดดล เลือดสดไหลทะลักใน

บทที่ 40

บทที่40

เยี่ยเม่ยนิ่งเงียบไปชั่วอึดใจ

นางเอ่ยคำพูดอื่นออกมา เพราะนางรู้ ไม่ว่านางจะพูดอะไร เขาก็ไม่มีทางยอมปล่อย เขาตัดสินใจอย่างเด็ดขาดแล้ว

เขากอดนางเงียบๆ ชั่วนาทีนั้น เยี่ยเม่ยไม่ผลักไสเขาออก

ไม่รู้ว่าคนทั้งคู่ยืนอยู่นานเท่าไรแล้ว

จนกระทั่งนางเริ่มรู้สึกขาชาถึงเอ่ยว่า “เป

บทที่ 41

บทที่41

“ขอรับ” บ่าวรับคำ รีบติดตามไป

ชายหนุ่มยืนอยู่ข้างหน้าต่าง ทอดสายตาไกลออกไป เห็นเยี่ยเม่ยยิ่งเดินยิ่งไกล นัยน์ตาลุ่มลึกปรากฏแววไม่อาจคาดเดาได้

ด้านหลังมีบ่าวอีกคน เอ่ยปากอย่างนอบน้อม “ท่านอ๋อง เม่ยเซียงเก๋อเป็นกิจการที่ท่านลอบวางไว้ที่ชายแดนนี้เพื่อใช้สืบข่า