บทที่ 380

บทที่380

ยามอวี้เหว่ยเห็นมู่หรงเหยาฉือก็ไม่รู้สึกยินดี

เพราะเตี้ยนเซี่ยในยามนี้กำลังอารมณ์ไม่ดี คงไม่มีอารมณ์ใส่ใจพวกคนไม่มีความสำคัญเช่นนี้ ในขณะที่เขากำลังคิดว่าควรก้าวไปขวางดีหรือเปล่า

มู่หรงเหยาฉือก็เดินเข้ามาด้วยน้ำตาคลอเบ้า เอ่ยปาก “เตี้ยนเซี่ย

บทที่ 381

บทที่381

ยามเป่ยเฉินเสียเยี่ยนเอ่ยออกมา ใบหน้ามู่หรงเหยาฉือคล้ายจะแดงเรื่อขึ้นในทันที

เพียงแต่เวลานี้เป็นเวลากลางคืน ต่อให้แสงจันทร์สว่าง แต่ก็มองไม่ออก

ประโยคนี้สมควรตอบกลับไปอย่างไรดี

หากตอบว่าใช่ บางทีเตี้ยนเซี่ยอาจรู้สึกว่า นางเป็นสตรีที่กล้าเกิน

บทที่ 382

บทที่382

มู่หรงเหยาฉือฟังแล้วเกิดความขุ่นเคือง

ในใจนางคิดว่าไม่ใช่อวี้เหว่ยไม่รู้เรื่องรู้ราว คำพูดของนางก็เปิดทางถึงขั้นนี้แล้ว คิดให้วิญญูชนช่วยส่งเสริมคน อีกฝ่ายก็สมควรไสหัวไปในทันที คิดไม่ถึงว่าอวี้เหว่ยไม่ยอมจากไป

นางชักสีหน้ามองอวี้เหว่ย น้ำเสี