ตอน 450
เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่หิวหรือ
บทที่378
“ใช่!เจ้าพูดถูก!”
มู่หรงเหยาฉือฟังคำพูดนี้ นางรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรกลับคว้าขอนไม้ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ อารมณที่อ่อนแอค่อยๆ ได้รับการปลอบโยน
เรื่องในวันนี้ก็แค่บังเอิญ
องค์ชายสี่หารู้ว่านางรออยู่ที่ประตูเมือง ดังนั้นเขาไม่ได้ต้อ
ตอน 451
บทที่379
ในเมื่อท่านอ๋องบอกว่าไม่จำเป็น อย่างนั้นก็คงไม่มีความจำเป็นสินะ
เพียงแต่…
ด้วยฐานะพิเศษของเสินเซ่อเทียน ท่านอ๋องไม่ไปพบเขาเป็นการดีจริงหรือ หากทำให้เสินเซ่อเทียนระแวงเร็วเกินไป…
เป่ยเฉินอี้กวาดตามองเอ้อเฟิงคราหนึ่ง คล้ายรู้ทันควา
ตอน 452
บทที่380
ยามอวี้เหว่ยเห็นมู่หรงเหยาฉือก็ไม่รู้สึกยินดี
เพราะเตี้ยนเซี่ยในยามนี้กำลังอารมณ์ไม่ดี คงไม่มีอารมณ์ใส่ใจพวกคนไม่มีความสำคัญเช่นนี้ ในขณะที่เขากำลังคิดว่าควรก้าวไปขวางดีหรือเปล่า
มู่หรงเหยาฉือก็เดินเข้ามาด้วยน้ำตาคลอเบ้า เอ่ยปาก “เตี้ยนเซี่ย