บทที่ 378

บทที่378

“ใช่!เจ้าพูดถูก!”

มู่หรงเหยาฉือฟังคำพูดนี้ นางรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรกลับคว้าขอนไม้ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ อารมณที่อ่อนแอค่อยๆ ได้รับการปลอบโยน

เรื่องในวันนี้ก็แค่บังเอิญ

องค์ชายสี่หารู้ว่านางรออยู่ที่ประตูเมือง ดังนั้นเขาไม่ได้ต้อ

บทที่ 379

บทที่379

ในเมื่อท่านอ๋องบอกว่าไม่จำเป็น อย่างนั้นก็คงไม่มีความจำเป็นสินะ

เพียงแต่…

ด้วยฐานะพิเศษของเสินเซ่อเทียน ท่านอ๋องไม่ไปพบเขาเป็นการดีจริงหรือ หากทำให้เสินเซ่อเทียนระแวงเร็วเกินไป…

เป่ยเฉินอี้กวาดตามองเอ้อเฟิงคราหนึ่ง คล้ายรู้ทันควา

บทที่ 380

บทที่380

ยามอวี้เหว่ยเห็นมู่หรงเหยาฉือก็ไม่รู้สึกยินดี

เพราะเตี้ยนเซี่ยในยามนี้กำลังอารมณ์ไม่ดี คงไม่มีอารมณ์ใส่ใจพวกคนไม่มีความสำคัญเช่นนี้ ในขณะที่เขากำลังคิดว่าควรก้าวไปขวางดีหรือเปล่า

มู่หรงเหยาฉือก็เดินเข้ามาด้วยน้ำตาคลอเบ้า เอ่ยปาก “เตี้ยนเซี่ย