บทที่ 322

บทที่322

เขาเผชิญกับความไร้เยื่อใยและเย็นชาของนางโดยมิทันเตรียมตัวเลยสักนิด

เสี้ยวเวลานี้เอง เขาคล้ายกับรู้สึกว่าตัวเองฟังผิดไป

น้ำเสียงน่าฟังเบาสบายของเขา ยามนี้สั่นไหวเล็กน้อย “เยี่ยเม่ย เจ้าจะพูดว่าอะไรกันแน่”

เขาได้ยินเส้นเสียงแหบพร่าของตน

บทที่ 323

บทที่323

เมื่อมีดเสียบแทงผ่านเข้าร่างเป่ยเฉินเสียเยี่ยน เยี่ยเม่ยก็ชะงักงัน นางคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่ยอมหลบ

มีดสั้นแทงเข้าไปไม่ถึงครึ่งชุ่น เลือดก็ไหลออกมาทำให้ชุดสีแดงของเขาเปียกชื้น นางคิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่หลบ เช่นเดียวกับเป่ยเฉินเสียเยี่ยนที่คิดไม่ถึงว่านางจะ

บทที่ 324

บทที่324

ในเวลาที่รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นนั้นเอง น้ำตาที่เอ่อล้นของเยี่ยเม่ย ยิ่งไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

นางจับสาบเสื้อจิ่วหุน ร้องไห้อยู่นาน

จนกระทั่งเวลาผ่านไปชั่วยามกว่า อารมณ์ของนางสงบลงแล้ว แต่ยังคงสะอื้นอยู่ ในเวลานี้จิ่วหุนค่อยเอ่ยปากว่า “เสียใจมากใช่ไหม”