บทที่377

“คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์ยากเข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้ แต่ว่าข้าเข้าใจ” กูเยว่อู๋เหินเปรยขึ้นมา

พูดจบแล้ว

เขาปรายตามองเยี่ยเม่ย “เยี่ยเม่ย บางทีอย่างน้อยพวกเราอาจเป็นสหายผู้รู้ใจกันได้”

นี่เป็นครั้งแรกที่กูเยว่อู๋เหินเอ่ยความคิดแท้จริงที่

บทที่378

“ใช่!เจ้าพูดถูก!”

มู่หรงเหยาฉือฟังคำพูดนี้ นางรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรกลับคว้าขอนไม้ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ อารมณที่อ่อนแอค่อยๆ ได้รับการปลอบโยน

เรื่องในวันนี้ก็แค่บังเอิญ

องค์ชายสี่หารู้ว่านางรออยู่ที่ประตูเมือง ดังนั้นเขาไม่ได้ต้องการหลบเลี่

บทที่379

ในเมื่อท่านอ๋องบอกว่าไม่จำเป็น อย่างนั้นก็คงไม่มีความจำเป็นสินะ

เพียงแต่…

ด้วยฐานะพิเศษของเสินเซ่อเทียน ท่านอ๋องไม่ไปพบเขาเป็นการดีจริงหรือ หากทำให้เสินเซ่อเทียนระแวงเร็วเกินไป…

เป่ยเฉินอี้กวาดตามองเอ้อเฟิงคราหนึ่ง คล้ายรู้ทันความคิดเขา เอ่