บทที่376

เยี่ยเม่ยเงียบไป

นางเข้าใจเจตนาดีของเป่ยเฉินเสียเยี่ยน แต่ว่านางไม่เข้าใจว่าเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ไฉนเขายัง…

เยี่ยเม่ยถอนใจเบาๆ

เอ่ยเสียงนิ่งว่า “เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ท่านไม่ควรทำอะไรเพื่อข้าอีก”

อันที่จริงเวลานี้นางไม่จำเป็น

บทที่377

“คนที่ไม่เคยมีประสบการณ์ยากเข้าใจว่าทำไมเจ้าถึงทำเช่นนี้ แต่ว่าข้าเข้าใจ” กูเยว่อู๋เหินเปรยขึ้นมา

พูดจบแล้ว

เขาปรายตามองเยี่ยเม่ย “เยี่ยเม่ย บางทีอย่างน้อยพวกเราอาจเป็นสหายผู้รู้ใจกันได้”

นี่เป็นครั้งแรกที่กูเยว่อู๋เหินเอ่ยความคิดแท้จริงที่

บทที่378

“ใช่!เจ้าพูดถูก!”

มู่หรงเหยาฉือฟังคำพูดนี้ นางรู้สึกเหมือนตัวเองอยู่ท่ามกลางมหาสมุทรกลับคว้าขอนไม้ช่วยชีวิตเอาไว้ได้ อารมณที่อ่อนแอค่อยๆ ได้รับการปลอบโยน

เรื่องในวันนี้ก็แค่บังเอิญ

องค์ชายสี่หารู้ว่านางรออยู่ที่ประตูเมือง ดังนั้นเขาไม่ได้ต้องการหลบเลี่