บทที่ 29

บทที่29

เยี่ยเม่ยชะงักไปชั่วครู่

ผู้นำคือแม่ทัพหลี่ที่เมื่อกลางวันถูกองค์ชายผู้นั้นทำให้ตกใจจนปัสสาวะราด

แสงไฟวิบวับทั่วทั้งสี่ด้านช่วยให้ยามค่ำคืนสว่างไสวขึ้น

เยี่ยเม่ยปรายตามองทุกคน นางยังรักษาท่าทางสบายเหมือนเดิม ไม่รู้สึกว่าสถานการณ์เบื้องหน้าเป็นปัญ

บทที่ 30

บทที่30

นางถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ล้วนตอกย้ำว่านางรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่น่าเชื่อถือ

อย่างไรก็ตามต่อให้ไม่นับว่าถูกงูกัดหนึ่งครั้งกลัวเชือกไปสิบปี นางก็ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตว่าเพราะความไว้วางใจเป่ยเฉินอี้ในปีนั้น สุดท้ายแลกมาด้วยค่าตอบแทนถึงแก่ชีวิต

คนอย่างเขา นางเชื่อใจอย่างผิดพลาดมาคร

บทที่ 31

บทที่31

สิ้นเสียงนี้ ทุกคนไม่ลังเลอีก

ยิงธนูเพลิงไปยังทิศทางเยี่ยเม่ยทันที

เยี่ยเม่ยเห็นธนูเพลิงจากทั่วสารทิศยิงมาทางนาง ยิ้มยกมุมปาก ล้วงพัดหยกออกจากเอว สะบัดออกไปกลางอากาศ พัดลอยเป็นวิถีโค้งออกไป

ในระหว่างที่พัดลอยตัวอยู่นั้นก็ปัดลูกธนูที่พุ่งมาทั้งหมด