บทที่348

ซือหม่าหรุ่ยฟังคำพูดเยี่ยเม่ย นางรู้สึกเสียใจมาก

สุดท้ายทำได้แต่เอ่ยด้วยน้ำตาคลอเบ้า “เยี่ยเม่ย เจ้าอยากร้องก็ร้องเถอะ ขอเพียงเจ้ายังร้องไห้ไหว เจ้าก็ร้องออกให้สาแก่ใจสักเที่ยวหนึ่ง ข้ากลัวจริงๆ ว่าหากเจ้ายังเก็บกดเช่นนี้ต่อไปจะเกิดเรื่องเอาได้!”

นับตั

บทที่349

ด้วยเหตุนี้ทหารต้ามั่วต่างบุกฆ่าโดยไม่คิดชีวิต ทำให้ศึกที่เดิมตัดสินแพ้ชนะไปแล้วระหว่างสองฝ่ายเริ่มต่อสู้อีกครั้ง ก่อให้เกิดความตายที่ไม่จำเป็นอีกจำนวนมาก

ต่อให้ไม่ใช่เพียงเพื่อเยี่ยเม่ยเท่านั้น แต่สำหรับประชาชนแล้ว ฮ่องเต้เช่นนี้ก็ไม่สมควรดำรงอยู่!

เฮ่อเหลียนเฮ่า

บทที่350

เมื่อเอ่ยมาถึงตรงนี้ จิวมั่วเหอยังเสริมขึ้นอีกประโยคว่า “ท่านข่าน หากเยี่ยเม่ยไม่เป็นอะไร เฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่แพ้ศึกนี้ ซ้ำยังมีชีวิตรอดกลับมาได้…ข้าคิดว่า เรื่องนี้คงจะจริงแท้แน่นอนแล้ว!”

ราชาต้ามั่วพลันสงบลง สีหน้าไม่น่าดูชมเป็นอย่างมาก อย่าว่าแต่เขาไม่เชื่อว่าเรื