บทที่306

ริมแม่น้ำหมิง

ตกเย็นในวันตงจื่อ

คนจำนวนไม่น้อยสวมเสื้อผ้าสีหม่นเดินทางมาถึงริมน้ำ ทำการเซ่นไหว้ญาติที่เสียชีวิตไปเพราะสงครามเมื่อสี่ปีก่อน

สายลับของเป่ยเฉินอี้มองผู้คนที่ไปๆ มาๆ เหล่านี้ ยิ่งไม่อาจคลายใจ

ทันทีที่มีคนผู้หนึ่งปรากฏกายพวกเขาก็

บทที่307

เมื่อคิดเช่นนี้ นางยิ่งห้อตะบึงม้าไวขึ้น ความแค้นในดวงตายิ่งเข้มข้น

ยอดอาชาพุ่งตะบันฝีเท้าฝุ่นคลุ้งตลบไปทั่วฟ้า ในสายตาคนไม่น้อยเห็นนางเป็นเพียงเงาร่างสีดำสายหนึ่งผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่เห็นรูปโฉม ซ้ำยังหลงคิดว่ามีลมพายุกระแสหนึ่งพัดผ่านไป

หลังจากควบม้าไปได้หนึ่งคื

บทที่308

“ขอรับ!” เป่ยเจี้ยนเกอรีบจูงม้าออกไป

ด้วยเหตุนี้เขาก็ไม่ทันเห็นรูปโฉมของเยี่ยเม่ย ยิ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่จวินซ่างกำลังจับจ้องอยู่นั้น ก็คือเป้าหมายการเดินทางของจวินซ่างในครั้งนี้ด้วย

เฉิงเสี่ยวจวนหาได้เคยพบเยี่ยเม่ยมาก่อน ยามนี้นางกลับเข้าใกล้เสินเซ่อเทียน เมื