ตอน 301
เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่หิวหรือ
บทที่ 233
บทที่233
เยี่ยเม่ยเข้ามาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดดุดัน คนทั้งหมดต่างมองอย่างหวาดๆ
แต่ที่น่าแปลกก็คือ ดึกดื่นขนาดนี้แล้วเป่ยเฉินอี้ยังไม่เข้านอน เขานั่งอยู่หน้าโต๊ะที่มีกระดานหมากวางอยู่ ทั้งในมือเขายังถือหมากสีดำไว้ตัวหนึ่ง เป่ยเฉินอี้หันข้างมองเยี่ยเม่ยที่หน้าประตู
ตอน 302
บทที่ 234
บทที่234
เมื่อเป่ยเฉินอี้เอ่ยออกมา
ยามนี้เยี่ยเม่ยตะลึงงัน…
ซินเยว่เยี่ยนที่อยู่หน้าประตูก็หน้าตางุนงง นี่นางโง่แล้วหรือไม่ ทำไมนางถึงไม่เข้าใจแนวคิดของเป่ยเฉินอี้เลยสักน้อย
เขาต่อปากต่อคำเยี่ยเม่ยอยู่ตั้งนาน แล้วเอ่ยคำพูดแบบนี้ออกมา
หรือเพรา
ตอน 303
บทที่ 235
บทที่235
สิ้นเสียงเยี่ยเม่ย เงาร่างพลิ้ววูบ คนก็หายออกจากเรือนแล้ว
ชิงเกอมองเป่ยเฉินอิ้ด้วยความสงสัย เอ่ย “ท่านอ๋อง ข้าน้อยคิดว่า ท่านทำเช่นนี้มีแต่จะทำให้แม่นางเยี่ยเม่ยเคียดแค้นท่าน”
“อ้อ” เป่ยเฉินอี้หันกลับมามองชิงเกอ น้ำเสียงน่าฟังของเขาในยามนี้เย็นชาอย่างถึงข