บทที่30

นางถามซ้ำแล้วซ้ำเล่า ล้วนตอกย้ำว่านางรู้สึกว่าคนตรงหน้าไม่น่าเชื่อถือ

อย่างไรก็ตามต่อให้ไม่นับว่าถูกงูกัดหนึ่งครั้งกลัวเชือกไปสิบปี นางก็ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตว่าเพราะความไว้วางใจเป่ยเฉินอี้ในปีนั้น สุดท้ายแลกมาด้วยค่าตอบแทนถึงแก่ชีวิต

คนอย่างเขา นางเชื่อใจอย่างผิดพลาดมาครั้งหนึ่งแล

บทที่31

สิ้นเสียงนี้ ทุกคนไม่ลังเลอีก

ยิงธนูเพลิงไปยังทิศทางเยี่ยเม่ยทันที

เยี่ยเม่ยเห็นธนูเพลิงจากทั่วสารทิศยิงมาทางนาง ยิ้มยกมุมปาก ล้วงพัดหยกออกจากเอว สะบัดออกไปกลางอากาศ พัดลอยเป็นวิถีโค้งออกไป

ในระหว่างที่พัดลอยตัวอยู่นั้นก็ปัดลูกธนูที่พุ่งมาทั้งหมดย้อนกลับไป

บทที่32

“เช่นนั้นท่านคิดว่า…” เยี่ยเม่ยมองไป๋หลี่ซือซิว นางมิได้เอ่ยต่อ

นางเชื่อว่าด้วยความฉลาดของเขา ย่อมเข้าใจว่านางอยากถามอะไร

ไป๋หลี่ซือซิวสีหน้าสับสนเล็กน้อยมองเยี่ยเม่ยทีหนึ่ง เอ่ยเสียงเบาว่า “องค์หญิง ท่านอยากฟังความจริงหรือไม่”

“ท่านว่ามา!” เยี่ยเม่ยตอบรับ จากนั้นก็เอ่ยว่า “หากไม