บทที่ 2

ตอนที่ 2

อวี้เหว่ยลอบถอนใจเบา ๆ รู้สึกเห็นใจแม่นางผู้น่าสงสาร

ตามปกติแล้ว แม่นางทั้งหลายเห็นเหตุการณ์ พบบุรุษหล่อ เหลาเอ่ยวาจาเช่นนี้ ต้องทำท่าเอียงอาย เอ่ยไม่ตรงกับใจว่าไม่ อยากมองเตี้ยนเซียถอดผ้า ทว่าสีหน้าแสดงความอยากชมต่อ อย่างที่สุด แทบอยากพุ่งเข้ามาช่วยเหี้ยนเซียถอดด้วยซ้ำไป

บทที่ 3

บทที่3