บทที่292

เยี่ยเม่ยปิดตาแน่น

ความทรงจำเรื่องเหล่านี้ไม่มีอยู่ในสมองนางเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อได้ยินซือหม่าหรุ่ยเล่า นางรู้สึกว่าหัวใจบีบรัด เจ็บจนทำให้นางแทบหายใจไม่ออก นางจึงเข้าใจว่าเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นกับตัวนางอย่างจริงแท้แน่นอน

ไม่เช่นนั้นนางคงไม่รู้สึกเจ็บหัวใจจนถึงขั

บทที่293

เมื่อเอ่ยถึงตอนนี้ ซือหม่าหรุ่ยก็กล่าวต่อ “ที่โชคดีคือชุดที่เจ้าใส่ในตอนนั้น เจ้าเคยมอบชุดที่ตัดเหมือนกับเจ้าไว้ให้ข้าชุดหนึ่ง เจ้าบอกว่าพวกเราสนิทกันที่สุด อยากใส่ชุดเหมือนกับข้า สร้อยข้อมือที่เจ้าเคยใส่วันนั้น เจ้าก็เคยมอบแบบที่เหมือนกันให้กับข้า เวลานั้นทั่วทุกแห่งชุลมุนวุ่นวาย ศพเกลื

บทที่294

ครั้นเดินออกมาจากห้อง เยี่ยเม่ยก็สัมผัสได้ว่ายังคงมีคนเฝ้าสังเกตนางมาจากรอบทิศ

เยี่ยเม่ยแววตาวาวโรจน์ กวาดตามองไปรอบๆ เอ่ยปากว่า “ข้าไม่สนใจว่าพวกเจ้าเป็นคนของใคร รีบไสหัวไปให้พ้นเดี๋ยวนี้ ไปบอกเจ้านายพวกเจ้าว่า อาศัยความสามารถเท่าแมวสามขาของพวกเจ้า ไม่มากพอมาลอบสังเกตการณ์ข้