บทที่291

“ได้! ข้าจะเล่าให้เจ้าฟัง! ข้าจะบอกเจ้าทุกอย่าง” ซือหม่าหรุ่ยรีบพยักหน้า ทั้งยังยื่นมือออกมาปาดน้ำตาที่หางตา

ถัดมา

นางไม่อาจควบคุมอารมณ์ความรู้สึกได้อีก ปล่อยให้น้ำตาไหลริน มองเยี่ยเม่ยเอ่ยว่า “ข้าคิดว่าเจ้าตายไปแล้ว ข้าหลงคิดว่า…ทำไมเจ้ายังมีชีวิตอยู่ ข้า…หรือว่า

บทที่292

เยี่ยเม่ยปิดตาแน่น

ความทรงจำเรื่องเหล่านี้ไม่มีอยู่ในสมองนางเลยแม้แต่น้อย แต่เมื่อได้ยินซือหม่าหรุ่ยเล่า นางรู้สึกว่าหัวใจบีบรัด เจ็บจนทำให้นางแทบหายใจไม่ออก นางจึงเข้าใจว่าเรื่องนี้เคยเกิดขึ้นกับตัวนางอย่างจริงแท้แน่นอน

ไม่เช่นนั้นนางคงไม่รู้สึกเจ็บหัวใจจนถึงขั

บทที่293

เมื่อเอ่ยถึงตอนนี้ ซือหม่าหรุ่ยก็กล่าวต่อ “ที่โชคดีคือชุดที่เจ้าใส่ในตอนนั้น เจ้าเคยมอบชุดที่ตัดเหมือนกับเจ้าไว้ให้ข้าชุดหนึ่ง เจ้าบอกว่าพวกเราสนิทกันที่สุด อยากใส่ชุดเหมือนกับข้า สร้อยข้อมือที่เจ้าเคยใส่วันนั้น เจ้าก็เคยมอบแบบที่เหมือนกันให้กับข้า เวลานั้นทั่วทุกแห่งชุลมุนวุ่นวาย ศพเกลื