บทที่281

มาถึงขั้นนี้แล้วเยี่ยเม่ยเดาออกแน่นอน

หากยังเดาไม่ออกอีก สมองนางคงถูกหมูกินไปหมดแล้ว…

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาอยู่เบื้องหน้า ส่วนเยี่ยเม่ยที่สมองกระตุกอีกครั้งมองท้องฟ้าด้านนอก สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิรอบกาย นางถามออกด้วยประโยคที่ยิ่งแสดงออกว่าเป็นสาวแกร่งเข้าไปใหญ่ “คือ

บทที่282

พูดไปแล้ว หัวคิ้วของอวี้เหว่ยขมวดแน่น

ก่อนหน้าเขาไม่ได้รับข่าวใดๆ ว่า มียอดฝีมือในการพรางกายอยู่ที่นี่ คนผู้นี้เป็นมิตรหรือศัตรูกันแน่ ยังไม่ชัดเจน

ซือหม่าหรุ่ยกลับชะงักไป ไม่สนใจใครอีก รีบวิ่งออกไปนอกห้อง มองออกไปรอบๆ กลับไม่เห็นแม้แต่เงาใคร…

บทที่283

แต่ไหนแต่ไรมาเยี่ยเม่ยไม่เคยใส่ใจสิ่งเหล่านี้เลย

เยี่ยเม่ยเอ่ยออกมาเช่นนี้ เป่ยเฉินเสียเยี่ยนก็เข้าใจแล้วว่า ทำไมนางถึงทำให้เขาโมโหแทบตาย แต่กลับไม่รู้สึกผิดกับการกระทำหรือพูดคำเลยสักน้อย

แต่ว่า…

แต่เยี่ยเม่ยก็ตอบโต้ได้อย่างรวดเร็ว “อืม