บทที่245

เมื่อมาถึงหน้าประตูทางเข้าหมู่ตึก

ซินเยว่เยี่ยนหันกลับไปมองเยี่ยเม่ยและจงรั่วปิง “พวกเจ้าไปพักผ่อนก่อน ข้าจะไปทักทายอู๋เหินเสียหน่อย ตอนที่เจ้าขอยา เขาจะได้ไม่สร้างความลำบากให้เจ้า”

“อืม”

เยี่ยเม่ยไม่ปฏิเสธข้อเสนอ อาศัยความสัมพันธ์อย่างไรก็ดีกว่าบุกเข้าไป

บทที่246

“คู่หมั้นหรือ” กูเยว่อู๋เหินเงยหน้ามองซินเยว่เยี่ยน

ดวงตาเรียบเฉยของเขาคล้ายกับภูเขาน้ำแข็งที่หมื่นปีไม่ละลาย จ้องมองซินเยว่เยี่ยนด้วยความสงบ

มองเสียจนซินเยว่เยี่ยนรู้สึกหนังศีรษะชาวาบ ทว่ายังฝืนเอ่ยอย่างหนักแน่น “ถูกแล้ว ถึงข้าจะเป็นลูกน้องท่าน แต่ข้าก็ยังเป็นพี่สา

บทที่247

“นางมีพลังธาตุบุปผาอย่างนั้นหรือ” กูเยว่อู๋เหินถามขึ้น สายตายังคงราบเรียบ ทว่าเบื้องลึกในดวงตาเผยความแปลกใจ

ครั้งก่อนที่ธาตุบุปผาปรากฏตัวออกมาก็ผ่านไปสามร้อยปีแล้ว

เฉิงฉู่พยักหน้า “ขอรับ เป็นเช่นนี้จริงๆ ข้าน้อยเห็นด้วยตาตัวเอง อีกอย่างนางยังพบเห็นข้าน้อยอีกด้วย…”