บทที่223

เยี่ยเม่ยเพิ่งเดินมาถึงประตู ก็เห็นอวี้เหว่ยยืนอยู่หน้าประตูห้อง

นางเอ่ยถามว่า “เป่ยเฉินเสียเยี่ยนล่ะ”

อวี้เหว่ยเห็นเยี่ยเม่ยมีสีหน้าเย็นเยียบ กังวลและร้อนรน ก็ได้แต่เกาท้ายทอยของตน “อยู่ด้านใน กำลังโคจรพลังพักฟื้นอยู่”

“ซือหม่าหรุ่ยบอกว่า พรุ่งนี้เขาถึงโ

บทที่224

“อี๋…”

หัวหน้าขันทีอยากหัวเราะ

ทว่าภายใต้สายพระเนตรราวกับจะสังหารคนของฮ่องเต้ หัวหน้าขันทีรีบคุกเข่าลงดัง ‘ตุบ’เอ่ยด้วยเสียงดัง “ฝ่าบาท บ่าวแค่ผายลมเท่านั้น บ่าวสำนึกผิดแล้ว”

“หึ”

ฮ่องเต้ถอนพระเนตรกลับ ถลึงตาใส่เป่ยเฉินเสียง

สีหน้าขอ

บทที่225

เมื่อเยี่ยเม่ยเอ่ยออกไป เป่ยเฉินเสียเยี่ยนก็ตกตะลึงเล็กน้อย

ไม่ช้า เขากลับพลิกตัวหันตะแคงขึ้นมา

มือข้างหนึ่งค้ำศีรษะเอาไว้ ปอยผมที่หน้าผากทำให้ใบหน้าสมบูรณ์แบบนั้นทวีความน่าชม ชวนหลงใหลขึ้นไปอีก ดวงตาร้ายคู่นั้นจ้องมองเยี่ยเม่ย เอ่ยเนิบๆ ว่า “ถึงเยี่ยนจะรู้ว่า ที่เจ