บทที่222

เอ๋?

เยี่ยเม่ยชะงักงัน

ซือหม่าหรุ่ยมองจิ่วหุนด้วยความวุ่นวายใจ ทั้งมองซินเยว่เยี่ยนที่วันๆ เอาแต่คิดจะพาน้องสะใภ้กลับไปด้วยความว้าวุ่น

นางลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ยังคงพูดความจริง “ถึงพื้นฐานของเป่ยเฉินเสียเยี่ยนจะล้ำลึกมาก แต่กำลังภายในขั้นหนึ่ง ใช้จนหมดภายในเ

บทที่223

เยี่ยเม่ยเพิ่งเดินมาถึงประตู ก็เห็นอวี้เหว่ยยืนอยู่หน้าประตูห้อง

นางเอ่ยถามว่า “เป่ยเฉินเสียเยี่ยนล่ะ”

อวี้เหว่ยเห็นเยี่ยเม่ยมีสีหน้าเย็นเยียบ กังวลและร้อนรน ก็ได้แต่เกาท้ายทอยของตน “อยู่ด้านใน กำลังโคจรพลังพักฟื้นอยู่”

“ซือหม่าหรุ่ยบอกว่า พรุ่งนี้เขาถึงโ

บทที่224

“อี๋…”

หัวหน้าขันทีอยากหัวเราะ

ทว่าภายใต้สายพระเนตรราวกับจะสังหารคนของฮ่องเต้ หัวหน้าขันทีรีบคุกเข่าลงดัง ‘ตุบ’เอ่ยด้วยเสียงดัง “ฝ่าบาท บ่าวแค่ผายลมเท่านั้น บ่าวสำนึกผิดแล้ว”

“หึ”

ฮ่องเต้ถอนพระเนตรกลับ ถลึงตาใส่เป่ยเฉินเสียง

สีหน้าขอ