บทที่197

“อย่างนั้นหรือ”

ไม่รอให้จิ่วหุนเอ่ยปาก เยี่ยเม่ยก็ชิงเอ่ยก่อนแล้ว

หลินซูเหย่าฟัง ใจเต้นตึกตักในบัดดล หันกลับไปมองเยี่ยเม่ย เสี้ยวนาทีนั้นนางตกใจจนหน้าซีดขาว นางย่อมรู้ว่าอารมณ์ของเยี่ยเม่ยไม่ดีเป็นอย่างมาก เรื่องที่ตนถูกตบหน้ายังอยู่ในสมอง ความรู้สึกเจ็บยังไม่เลือนห

บทที่198

เมื่อเขาเอ่ยออกมา เป่ยเฉินอี้สายตาวาวโรจน์

เขาจ้องเป่ยเฉินเสียเยี่ยน เอ่ยปากเสียงเย็นเยียบ “เจ้ารู้ว่าราชครูตายด้วยน้ำมือข้าหรือ”

“ไม่ผิด” เป่ยเฉินเสียเยี่ยนพยักหน้า ค่อยๆ ตอบ “เยี่ยนคิดจะลงมือกับเขา กลับถูกเสด็จอาชิงตัดหน้าไปก่อน แต่ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เยี่ยนก็ยังคง

บทที่199

เป่ยเฉินอี้เพิ่งจะมาถึง

บุรุษสวมอาภรณ์สีแดงก็ก้าวมายืนด้านข้างเขาอย่างรวดเร็ว

เป่ยเฉินอี้มองคนที่เดินเข้ามา นั่นคือเป่ยเฉินเสียเยี่ยน น้ำเสียงทุ้มต่ำแฝงด้วยความสนใจดังขึ้น “ทำไมกัน จะคอยเฝ้าข้าตลอดเวลา กลัวว่าข้าจะแตะต้องคนในดวงใจเจ้าหรือไง”

คำพูดเขาเจือค