บทที่187

เยี่ยเม่ยจ้องเป่ยเฉินเสียเยี่ยนอยู่ครู่หนึ่ง เห็นสายตาจริงจัง ก็พยักหน้าเอ่ยว่า “ข้าเชื่อคำพูดนี้”

หากมิใช่คำพูดจากใจจริง บุรุษเบื้องหน้าที่เฉยชาต่อความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์ ยอมรับแส้ของนางเอาไว้ เกรงว่าจะเป็นไปไม่ได้

“แต่ที่สมควรถูกตีก็ต้องตี” เยี่ยเม่ยยังคงมีสีหน้

บทที่188

เมื่อเป่ยเฉินเสียเยี่ยนเอ่ยออกไป เยี่ยเม่ยกลับตะลึงงัน

ไม่ช้าหญิงสาวที่มุ่นคิ้วอยู่ตลอดก็ค่อยๆ ผ่อนคลายลงมา พูดจากใจจริงๆ นางพอใจคำพูดนี้ของเป่ยเฉินเสียเยี่ยนมาก

สุดท้าย เยี่ยเม่ยก็เตือนไปประโยคหนึ่งว่า “ถึงแม้ข้ายังพอใจกับการแสดงออกของท่านในครั้งนี้ แต่ข้าหวังว่าจะ

บทที่189

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนรับปากไวถึงเพียงนี้ กลับทำให้เยี่ยเม่ยเห็นอีกแง่มุมหนึ่งของอีกฝ่าย

เยี่ยเม่ยพยักหน้า กวาดตามองเป่ยเฉินเสียเยี่ยนทีหนึ่ง “อย่างนั้นก็ตกลงตามนี้ก่อน ส่วนเรื่องที่ท่านเป็นองค์ชาย ไม่สามารถตัดสินใจงานแต่งงานได้เอง ท่านก็ไปจัดการเสีย หากท่านจัดการไม่ดี