บทที่16

ครั้นเอ่ยมาถึงตอนนี้

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนที่เงียบอยู่นานก็กลับเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า “หวังว่าท่านกับเป่ยเฉินอี้จะรู้จักประมาณตน รู้ว่าพวกท่านต่างก็แก่แล้ว ไม่เหมาะสมกับนาง”

คนทั้งหมด “…?”

ในบรรดาบุรุษที่ดำรงตำแหน่งขุนนางชั้นสูงทั้งหลาย เกรงว่าต่อให้แต่งงาน

บทที่17

ขุนนางบุ๋นผู้นั้นหันหน้ากลับไปมองแม่นางชุดเหลือง

เรียวคิ้วขมวดแน่น เตือนเสียงเบาว่า “ท่านหญิง ท่านมีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน ใจเย็นเข้าไว้พ่ะย่ะค่ะ”

ท่านหญิงผู้มาจากวังหลวง เพิ่งเดินทางถึงเมืองชายแดนไม่นาน เป็นหลานสาวที่ฮองเฮาโปรดปรานมากที่สุด ยามนางเดินทางมา ฮองเฮามีราช

บทที่18

“หืม…”

เหล่าขุนนางที่ชมอยู่ทั้งหลายต่างแสดงออกว่าอึ้งทึ่งไปหมดแล้ว พวกเขาต่างหลงคิดว่าชั่วชีวิตจะไม่ได้เห็นองค์ชายสี่คุกเข่าเสียอีก

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะยอมคุกเข่าลงเพื่อแต่งงานกับเยี่ยเม่ย

เสน่ห์ของแม่นางเยี่ยเม่ยมากเกินไปหน่อยแล้วกระมัง!

ใน