ตอนที่ 15 เป่ยเฉินอี้ช่วยเจ้าได้ เยี่ยนก็ช่วยเจ้าได้

เยี่ยเม่ยใจเต้นตึกตัก พลันเกิดลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง

นางมองเป่ยเฉินเสียเยี่ยน ดึงมือเขาบนบ่านางออกช้าๆ “ดังนั้นเล่า ท่านอยากพูดอะไรกันแน่ จงเจิ้งซีคือใคร ข้าไม่รู้จักด้วยซ้ำ!”

“ไม่รู้จักหรือ” ดวงตาคู่ร้ายของเขาแฝงแววขบขัน เขาปัดปอยผมของน

บทที่16

ครั้นเอ่ยมาถึงตอนนี้

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนที่เงียบอยู่นานก็กลับเอ่ยขึ้นมาอีกครั้งว่า “หวังว่าท่านกับเป่ยเฉินอี้จะรู้จักประมาณตน รู้ว่าพวกท่านต่างก็แก่แล้ว ไม่เหมาะสมกับนาง”

คนทั้งหมด “…?”

ในบรรดาบุรุษที่ดำรงตำแหน่งขุนนางชั้นสูงทั้งหลาย เกรงว่าต่อให้แต่งงาน

บทที่17

ขุนนางบุ๋นผู้นั้นหันหน้ากลับไปมองแม่นางชุดเหลือง

เรียวคิ้วขมวดแน่น เตือนเสียงเบาว่า “ท่านหญิง ท่านมีอะไรค่อยพูดค่อยจากัน ใจเย็นเข้าไว้พ่ะย่ะค่ะ”

ท่านหญิงผู้มาจากวังหลวง เพิ่งเดินทางถึงเมืองชายแดนไม่นาน เป็นหลานสาวที่ฮองเฮาโปรดปรานมากที่สุด ยามนางเดินทางมา ฮองเฮามีราช