บทที่ 101

ตอนที่ 101 เจ้าจิ้งจอกจอมล่อลวงเป่ยเฉิน ออกมาให้ข้าสับซะ (4)

ทุกคนต่างสูดลมหายใจลึกแทนจิ่วหุน

ต่างกลัวว่าชีวิตของจิ่วหุนจะถึงกาลอวสานแล้ว

ส่วนจิ่วหุนเห็นเปลวเพลิงกระจายอยู่บนพื้น แววตาเย็นเยือก ถอยร่นไป

ในเวลาเพียงชั่ววูบ ก็อยู่ห่างออกไปห

บทที่ 102

บทที่102

เยี่ยเม่ยหัวใจเต้นตึกตักมองจิ่วหุน นางขมวดคิ้วแน่น กล่าวเสียงเย็นชา “ข้าชอบเจ้า”

ชอบเหมือนกับน้องชายเช่นนั้น

จิ่วหุนคงเข้าใจความหมายของนางสินะ?

นางเอ่ยประโยคนี้ออกมา สายตาจิ่วหุนพลันวาวโรจน์ คนทั้งคนอารมณ์ดีขึ้นมาก

จากนั้นเขาก็ก้มหน้

บทที่ 102

ตอนที่ 102 เจ้าจิ้งจอกจอมล่อลวงเป่ยเฉิน ออกมาให้ข้าสับซะ (5)

“เขา…” หลังจากฮ่องเต้ฟังถึงตรงนี้ แทบจะโมโหจนสลบไป

พระองค์ลุกขึ้นด้วยโทสะอีกครั้ง ในขณะที่ลุกขึ้นนั้น พระองค์กลับทรุดลงนั่งที่บัลลังก์อย่างแรงเมื่อเป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าหากยังฟังข่าวที่กระตุ้นโทสะม