บทที่11

ดวงใจอ่อนไหวและอ่อนแอ?

เยี่ยเม่ยหันหน้ามองศพเกลื่อนพื้น สามารถเอาชีวิตคนมากมายขนาดนี้ ในใจต่อให้ไม่เข้มแข็งดุจวัวถึกก็ไม่มีทางเกี่ยวพันกับคำว่าอ่อนแอแน่

แต่ว่าเขา ‘บาดเจ็บ’ หรือเปล่า จุดนี้ไม่ได้อยู่ในขอบเขตความใคร่ครวญของเธอ

ต่อให้รู้สึกถึงจิตสังหารจากด้า

บทที่12

ครั้นเป่ยเฉินเสียเยี่ยนเสนอความเห็น ฮ่องเต้พลันรู้สึกว่าพระองค์ไม่อาจตอบกลับไปง่ายๆ อีก

กระทั่งรู้สึกระคายพระศออยู่บ้าง เป่ยเฉินเสียเยี่ยนกล่าวออกมาเช่นนี้แล้ว ยังมีใครกล้าแย้งว่าเยี่ยเม่ยไม่เหมาะสมอีก

เสินเซ่อเทียนเป็นคนที่เสนอความคิดนี้ ย่อมไม่ก้าวออก

บทที่13

“….” เหล่าทหารในที่แห่งนี้ต่างพากันสูดลมหายใจลึก รู้สึกถึงจากก้นบึ้งของหัวใจว่า ความกล้าหาญของสตรีเบื้องหน้านี้มากจนน่ากลัว

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนมุมปากยกยิ้ม ไม่โกรธเคืองคำพูดของเยี่ยเม่ยสักน้อย ทว่ากลับแย้มยิ้มแช่มช้า น้ำเสียงอ่อนโยน “หากเจ้าจะไปให้ได้ บางทีเยี่ยนอาจทนไม่ไหวเก็บศ