ตอนที่ 587 ของขวัญของผมใช่ไหม

เวินเที๋ยนเที๋ยนเม้มปาก ขณะที่อยากจะโต้ตอบนั้น พอเห็นสายตาขู่ของจี้จิ่งเชิน จึงหุบปากลงในทันที ไม่กล้าบ่นออกมา

ไม่คิดว่าจี้จิ่งเชินจะรู้สึกเสียใจ

“เที๋ยนเที๋ยน หากคุณไม่ดื้อแบบนั้นนะ”

เวินเที๋ยนเที๋ยนมองเขาอย่างงงๆ

จี้จิ่งเชินได้อุ้มเธอกลับมายังห้องโถงจัดงานเป็นที่เรียบ

ตอนที่ 588 เวลาแกะของขวัญ

“ไม่มีของขวัญ ก็ต้องใช้อย่างอื่นมาชดเชยไงครับ”

“หืม?”

เวินเที๋ยนเที๋ยนเอียงหน้ามองเขาด้วยใบหน้าที่งงๆ

จี้จิ่งเชินยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

และไม่นาน รถก็ออกจากคฤหาสน์ มายังปราสาทที่อยู่ตรงชานเมือง

รถจอดลงแล้ว เวินเที๋ยนเที๋ยนกำลังเตรียมที่จะลงรถ ประตูรถก็ถูกจี้จิ่งเชินเปิดอ

ตอนที่ 589 ความสุขที่เป็นของตัวเอง

แสงจันทร์ค่อยๆหมดลง รอจนอรุณเบิกฟ้าทางฝั่งทิศตะวันออก จี้จิ่งเชินก็ตื่นขึ้นมา

เมื่อลืมตาขึ้นมาแล้ว รูม่านตาก็ค่อยๆชัดเจนขึ้น

ตื่นมาสิ่งที่เห็นเป็นสิ่งแรกก็คือท่าทางของเวินเที๋ยนเที๋ยนที่ปรากฏอยู่ในสายตา

หางตายังคงมีรอยน้ำตาที่ยังแห้งไปไม่หมดอยู่เล็กน้อย แก้มแดง นอน