บทที่ 586

ตอนที่ 586 หน้าผากไม่นับ

กล่องผ้าสักหลาดสีดำที่สวยงาม มีต้นไม้เขียวชอุ่มต้นเล็กที่ละเอียดอ่อนและงดงามวางอยู่

ลำต้นทำมาจากทองสัมฤทธิ์ ใบไม้ทุกใบล้วนเป็นหยกแข็งสีเขียวเข้ม ที่เปล่งแสงประกายออกมาอย่างงดงามเมื่ออยู่ภายใต้แสงไฟ สวยเกินคำบรรยาย

ต้นไม้ทั้งต้นนั้นไม่ได้มีขนาดใหญ่เท่ากับฝ่ามือ ตอน

บทที่ 587

ตอนที่ 587 ของขวัญของผมใช่ไหม

เวินเที๋ยนเที๋ยนเม้มปาก ขณะที่อยากจะโต้ตอบนั้น พอเห็นสายตาขู่ของจี้จิ่งเชิน จึงหุบปากลงในทันที ไม่กล้าบ่นออกมา

ไม่คิดว่าจี้จิ่งเชินจะรู้สึกเสียใจ

“เที๋ยนเที๋ยน หากคุณไม่ดื้อแบบนั้นนะ”

เวินเที๋ยนเที๋ยนมองเขาอย่างงงๆ

จี้จิ่งเชินได้อุ้มเธอกลับมายังห้องโถงจัดงานเ

บทที่ 588

ตอนที่ 588 เวลาแกะของขวัญ

“ไม่มีของขวัญ ก็ต้องใช้อย่างอื่นมาชดเชยไงครับ”

“หืม?”

เวินเที๋ยนเที๋ยนเอียงหน้ามองเขาด้วยใบหน้าที่งงๆ

จี้จิ่งเชินยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

และไม่นาน รถก็ออกจากคฤหาสน์ มายังปราสาทที่อยู่ตรงชานเมือง

รถจอดลงแล้ว เวินเที๋ยนเที๋ยนกำลังเตรียมที่จะลงรถ ประตูรถก็ถูกจี้จิ