ตอนที่ 415 คุณไปเถอะ

พ่อบ้านกับจงหลีรีบเข้ามา ประคองคนสองคนที่อยู่ด้านล่างขึ้นไปที่รถ รีบไปโรงพยาบาล

เวินเที๋ยนเที๋ยนกอดไหล่จี้จิ่งเชินอย่างกังวล ไม่ยอมไปไหน ยื่นมือไปลูบแก้มเขาเบาๆ พร้อมกับพึมพำกับตัวเอง

“จะต้องไม่เป็นไร”

เธอพูดเสียงเบาไปอีกหลายรอบ ตรวจดูร่างกายจี้จิ่งเชิน เห็นว่าไม่มีแผล ก็พูดอีกค

ตอนที่ 416 ออกไปจากปราสาทของผม

พ่อบ้านโกรธจนกระทืบเท้า หมุนตัวตามเวินเที๋ยนเที๋ยนออกไป

กลางห้องจึงเหลือจี้จิ่งเชินแค่คนเดียว

เขานั่งที่เตียงผู้ป่วย สายตามองที่นอกหน้าต่าง

ใครต่างไม่เห็นว่า จากมุมของเขา สามารถมองเห็นท่าทางของเวินเที๋ยนเที๋ยนที่กระจกได้พอดี

พอในห้องเงียบลง มือเขาที่วางอยู่บนขาก็จับไว้

ตอนที่ 417 มองฉันแล้วพูดอีกที

พอจี้จิ่งเชินออกมาจากโต๊ะทำงาน ก็มาตรงหน้าต่างที่จรดพื้น

มองวิวด้านนอก หันหลังให้เวินเที๋ยนเที๋ยน

คำนี้เพิ่งพูดจบไป บรรยากาศในห้องก็นิ่งไป จนสามารถได้ยินเสียงเข็มตกได้

แต่ในหัวเวินเที๋ยนเที๋ยนกลับเหมือนกับจุดชนวนระเบิดปรมาณูโดยตรง

เธอมองแผ่นหลังจี้จิ่งเชินตรงหน้าด้วยอา