ตอนที่ 416 ออกไปจากปราสาทของผม

พ่อบ้านโกรธจนกระทืบเท้า หมุนตัวตามเวินเที๋ยนเที๋ยนออกไป

กลางห้องจึงเหลือจี้จิ่งเชินแค่คนเดียว

เขานั่งที่เตียงผู้ป่วย สายตามองที่นอกหน้าต่าง

ใครต่างไม่เห็นว่า จากมุมของเขา สามารถมองเห็นท่าทางของเวินเที๋ยนเที๋ยนที่กระจกได้พอดี

พอในห้องเงียบลง มือเขาที่วางอยู่บนขาก็จับไว้

ตอนที่ 417 มองฉันแล้วพูดอีกที

พอจี้จิ่งเชินออกมาจากโต๊ะทำงาน ก็มาตรงหน้าต่างที่จรดพื้น

มองวิวด้านนอก หันหลังให้เวินเที๋ยนเที๋ยน

คำนี้เพิ่งพูดจบไป บรรยากาศในห้องก็นิ่งไป จนสามารถได้ยินเสียงเข็มตกได้

แต่ในหัวเวินเที๋ยนเที๋ยนกลับเหมือนกับจุดชนวนระเบิดปรมาณูโดยตรง

เธอมองแผ่นหลังจี้จิ่งเชินตรงหน้าด้วยอา

ตอนที่ 418 อย่าเข้ามา

“น่าจะเป็นตระกูลหล่อนนะ？ฉันก็ไม่มีที่จะไปได้แล้ว”

จงหลีมองเธอ เห็นใบหน้าเวินเที๋ยนเที๋ยนผิดหวังเล็กน้อย คิด ในที่สุดก็ไม่ได้พูดโน้มน้าว

แต่พูดไปว่า：“ในเมื่อเป็นแบบนี้ รอครั้งหน้าผมไปเยี่ยมคุณ”

พ่อบ้านกับคนอื่นๆเห็นเขาไม่พูดรั้งเวินเที๋ยนเที๋ยนไว้ แต่สนับสนุนให้เธอไป ก็ร้อนใจ

แต