ตอนที่ 414 แต่พวกเขาก็เคยรักกัน

เวินเที๋ยนเที๋ยนมองจี้จิ่งเชินที่จู่เข้ามาใกล้ แอบรู้สึกถึงสายตาที่เขามองตัวเองก็รู้สึกเปลี่ยนไปเล็กน้อย

ยังไม่ทันรอให้เธอมองอย่างชัดเจน ฝ่ายตรงข้ามก็เข้ามา ย้ายสายตาของตัวเอง แล้วมองไปที่รถที่กำลังขับไปตรงหน้า

รถเคลื่อนตัวช้าๆ ค่อยๆเข้าไปใกล้ขอบหน้าผา

จี้จิ่งเชินมองเ

ตอนที่ 415 คุณไปเถอะ

พ่อบ้านกับจงหลีรีบเข้ามา ประคองคนสองคนที่อยู่ด้านล่างขึ้นไปที่รถ รีบไปโรงพยาบาล

เวินเที๋ยนเที๋ยนกอดไหล่จี้จิ่งเชินอย่างกังวล ไม่ยอมไปไหน ยื่นมือไปลูบแก้มเขาเบาๆ พร้อมกับพึมพำกับตัวเอง

“จะต้องไม่เป็นไร”

เธอพูดเสียงเบาไปอีกหลายรอบ ตรวจดูร่างกายจี้จิ่งเชิน เห็นว่าไม่มีแผล ก็พูดอีกค

ตอนที่ 416 ออกไปจากปราสาทของผม

พ่อบ้านโกรธจนกระทืบเท้า หมุนตัวตามเวินเที๋ยนเที๋ยนออกไป

กลางห้องจึงเหลือจี้จิ่งเชินแค่คนเดียว

เขานั่งที่เตียงผู้ป่วย สายตามองที่นอกหน้าต่าง

ใครต่างไม่เห็นว่า จากมุมของเขา สามารถมองเห็นท่าทางของเวินเที๋ยนเที๋ยนที่กระจกได้พอดี

พอในห้องเงียบลง มือเขาที่วางอยู่บนขาก็จับไว้