ตอนที่ 63

เข้าสู่ยามราตรี ดวงจันทร์กระจ่างชัด แสงดาวน้อยนิด

ลั่วมั่นที่ผมเปียกชื้นอยู่นั่งดูเอกสารอยู่บนโซฟา บนหน้าตักมีโน้ตบุ๊กสีทองเครื่องเล็กๆเครื่องหนึ่ง เคาะแป้นพิมพ์คีย์บอร์ดก๊อกแก๊กเป็นบางครั้งคราว ไม่ได้สังเกตเห็นว่าใครบางคนผลักประตูเข้ามา

เสียง “แกร๊ก” ดังขึ้น ประตูห้องลงกลอน

ลั่วมั่นหันหน้

ตอนที่ 64

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงอ่อนๆยามเช้าส่องเข้ามาในห้องนอน

ลั่วมั่นยกแขนขึ้นบังดวงตาของตัวเอง แต่แสงก็ยังลอดผ่านเข้ามาได้อยู่ดี เธอพลิกตัวอย่างรำคาญเล็กน้อย มือลูบถูกบางสิ่งที่เต็มไม้เต็มมือ ความรู้สึกที่ได้จากการสัมผัสผ่านมือนั้นไม่เลวเลย

เธอรู้สึกถึงอะไรบางอย่างได้โดยสัญชาตญาณ จึงไม่กล้าลืมตา เพ

ตอนที่ 65

เฟิงเฉินกลับคว้ามุมหนึ่งของผ้าพันคอที่ทำจากผ้าไหมของเธอเอาไว้ “ผ้าพันคอเบี้ยวแล้ว”

“คุณคิดอะไรอยู่น่ะ” มุมปากเขาโค้งขึ้น หัวเราะสัพยอก

ลั่วมั่นกระแอมไอ “ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย”

“มานี่”

ผ้าพันคอถูกจัดทรงเรียบร้อยในมือของเฟิงเฉิน ลั่วมั่นอยู่ใกล้เสียจนได้กลิ่นกายเขา สติจึงไม่อยู่กับเนื้อกั