บทที่ 26

ตอนที่ 26

ความเจ็บปวดจากการหายใจไม่ออกแพร่กระจายไปยังเส้นประสาทจากร่างกายส่วนล่าง ใบหน้าของลั่วมั่นขาวซีด หน้าผากของเธอเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ เสียงกรีดร้องอยู่ในลำคอของเธอ พร้อมกับการเคลื่อนไหวอย่างต่อเนื่องจากด้านหลัง เธอกัดริมฝีปากล่างจนเย็น ดวงตาโกลาหล….

“คุณมีความสุขไหม? คุณได้สิ่งที่ต้อ

บทที่ 27

ตอนที่ 27

คนรับใช้จิตใจสั่นไหว จึงไม่พูดประโยคครึ่งหลังต่อมา แล้วค่อยๆ ก้าวถอยหลังออกไป ราวกับล้มเลิกแผนที่จะบังคับให้ลั่วมั่นกินยา

“กลับมา”

ลั่วมั่นหยิบถ้วยยาและดื่มจนหมด จากนั้นกระแทกถ้วยยาลงกับถาดจนเกิดเสียงดัง

“คุณไปรายงานเจ้านายได้”

เสียงเย็นชา แต่สัมผัสอารมณ์ไม่ได้

คนรับใช้ไม่กล้ามอง

บทที่ 28

ตอนที่ 28

“…….”

ตอนที่ประชุมใกล้เสร็จสิ้น ลั่วมั่นอ้างว่ารับโทรศัพท์ จึงออกจากห้องประชุมไป

พอเธอออกไป คนในแผนกขายสินค้าเริ่มซุบซิบนินทา

“เธอฟังเข้าใจเรื่องที่พวกเรากำลังถกเถียงกันเรื่องอะไร? ฉันเห็นเธอใจลอยตลอดเวลา”

“เป็นเพราะความสามารถในการทำงานของผู้อำนวยการซ้ง จึงมอบหมายงานต่างๆ ให้ผู้อ