บทที่452

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของถังเฉา ลู่โป๋หานก็รู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยเขาไป

ทันใดนั้น เขารู้สึกเสียใจสุดๆ และเขาเกลียดตัวเองไม่น่าทำให้เป็นเรื่องเลย สุดท้ายทำให้ตัวเองเดือดร้อนจนได้

ที่จริง ตอนที่ฉินสิบเจ็ดบอกฐานะพวกเขาว่าเป็นตระกูลหลวงในเยี่ยนตู ลู่โป๋หานก็คิดที่จะละทิ้งแล้ว

บทที่453

ถังเฉาและหลินชิงเสว่ยังคงอยู่ในห้องวีไอพี ถังชิงเหอ หลินชิงเสว่ รวมถึงคนบ้าดนตรี ต่างก็มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“คุณอยากทำแบบนี้จริงๆเหรอ”

ใบหน้าของหลินชิงเสว่เต็มไปด้วยความกังวล “ตระกูลลู่ไม่เหมือนกองกำลังพวกนั้นที่ยอมจำนนต่อคุณ พวกเขาเป็นกำลังทหารเข้มแข็ง เป็นเสือโคร่งหนึ่งตัว ไม่กลัวว่า

บทที่454

“ทุกปีมีเด็กที่ถูกล่อลวงไปขายถึงสองแสนคน”

นี่เป็นตัวเลขอ้างอิงหนึ่งที่ถังเฉาได้เห็นมาเมื่อก่อน

ตั้งแต่เขาได้เลื่อนขั้นมาเป็นพ่อคน เขาก็หวงแหนถังเสี่ยวลี้เป็นอย่างยิ่ง กลัวว่าจะทำเธอหายไป

และการกระทำของผู้หญิงชุดขาวคนนี้ทำให้ถังเฉาไม่คิดถึงเรื่องพวกนี้ไม่ได้

ใครก็ตามที่เป็นอันตรายต่อลูกและภร