บทที่451

ทันใดนั้นบรรยากาศในห้องวีไอพี ก็เหมือนกับโคลนที่เหนียวจนหายใจไม่ออก

ผู้ที่เข้ามาดูสีหน้าเย็นชา สวมเสื้อเกราะกันกระสุน ปากกระบอกปืนที่เย็นชา หันไปทางพวกถังเฉา

หลินชิงเสว่แข็งทื่อไปทั้งตัว และกลั้นหายใจ

คนบ้าดนตรีก็ยกมือขึ้นด้วยสีหน้าเฉยเมย

“ฮ่า ๆ ๆ ๆ……”

เมื่อเห็นฉากนี้ ฉินสวูตงก็อดไม่ได้ที่จ

บทที่452

เมื่อเห็นรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของถังเฉา ลู่โป๋หานก็รู้แล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยเขาไป

ทันใดนั้น เขารู้สึกเสียใจสุดๆ และเขาเกลียดตัวเองไม่น่าทำให้เป็นเรื่องเลย สุดท้ายทำให้ตัวเองเดือดร้อนจนได้

ที่จริง ตอนที่ฉินสิบเจ็ดบอกฐานะพวกเขาว่าเป็นตระกูลหลวงในเยี่ยนตู ลู่โป๋หานก็คิดที่จะละทิ้งแล้ว

บทที่453

ถังเฉาและหลินชิงเสว่ยังคงอยู่ในห้องวีไอพี ถังชิงเหอ หลินชิงเสว่ รวมถึงคนบ้าดนตรี ต่างก็มองเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ

“คุณอยากทำแบบนี้จริงๆเหรอ”

ใบหน้าของหลินชิงเสว่เต็มไปด้วยความกังวล “ตระกูลลู่ไม่เหมือนกองกำลังพวกนั้นที่ยอมจำนนต่อคุณ พวกเขาเป็นกำลังทหารเข้มแข็ง เป็นเสือโคร่งหนึ่งตัว ไม่กลัวว่า