บทที่279

“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้”

โจวเหม่ยหยูนนั่งอยู่บนเตียง เธอใช้มือทึ้งผมที่พันกันยุ่งเหยิง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

เพราะความหวาดกลัวนี้ ทำให้ตัวเธอสั่นไปหมด เธอหยิบมือถือที่หล่นอยู่บนพื้นขึ้นมาอีกครั้ง “แกหลอกฉัน แกกำลังหลอกฉัน! คนที่แกพูดถึงมันตายไปตั้งนานแล้ว!”

ใบหน้าของเธอบิดเบี

บทที่280

คำพูดอันเฉยเมยและเย็นชาดังขึ้นมา รอยยิ้มบนใบหน้าของโจวเหม่ยหยูนหายไปทันที เธอมองถังเฉาที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่คาดไม่ถึง

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเฉยเมยและเย็นชา ในสายตาของเขา กรรไกรอันแหลมคมเป็นเหมือนของเล่นชิ้นหนึ่ง เขาไม่สนใจมันสักนิด เขาเอาแต่จ้องไปที่โจวเหม่ยหยูน

“ถังเฉา!”

เธอตวาดอ

บทที่281

ระหว่างทางกลับ ถังเฉาขับรถอยู่ ส่วนหลินชิงเสว่กลับเหม่อลอยมองดูบรรยากาศสองข้างทาง

แสงจันทร์สว่างสดใส ส่องลงบนใบหน้าของเธอ ทำให้ใบหน้าของเธอสว่างวาบและมืดลง เหมือนดั่งภาพฝัน

“ยังคิดถึงเรื่องเมื่อกี้อยู่หรอ?”

ถังเฉาเอียงหัวแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

หลินชิงเสว่เงียบไปสักพัก แล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น