บทที่ 25

ตอนที่25 เจ็บ

เพราะไม่คิดว่าจะถูก ‘กัด’ จึงสะดุ้งและปล่อยร่างนุ่มนิ่มที่อ่อนระทวยออก ทำให้คนตัวเล็กได้สติรีบถอยหนีตั้งหลักทันที หลิวโม่โฉวยกนิ้วโป้งปัดที่ริมฝีปากเห็นคราบเลือดติดปลายนิ้วก็สบตากับคนตัวเล็ก เธอพยายามก้าวเท้าถอยหนี แต่เพราะยังไม่ได้เรี่ยวแรงคืนมาดีนักจึงก้าวได้ไม่เร็วนั

บทที่ 26

ตอนที่26 คุณพ่อหยุดงาน

“คุณพ่อ!” ต้าเหนิงปล่อยมือพรนับพันแล้ววิ่งถลาเข้าไปหา

หลิวโม่โฉวโน้มตัวลงเล็กน้อยแล้วอุ้มลูกชายขึ้นนั่งบนท่อนแขนแข็งแกร่ง ดวงตาคมจ้องมองหญิงสาวที่ชะงักเท้าเหมือนไม่กล้าเดินเข้ามาหา

“คุณพ่อจะไปทำงานเหรอครับ” ถามทั้งที่รู้เพราะคุณพ่อสุดหล่อไม่ได้ใส่สูทเนี้ยบเหมื

บทที่ 27

ตอนที่27 ครอบครัว

พรนับพันรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมอง เพียงหันก็พบดวงตาของหลิวโม่โฉวจ้องอยู่และตามด้วยรอยยิ้มร้ายๆ ที่ทำให้เธอขยับเท้าถอยห่างแต่ก็ยังช้าไป เขาคว้าข้อมือข้างที่จับไอศกรีมโคนแล้วยื่นหน้าไปหมายจะชิมความอร่อย

“ไม่ได้นะ ห้ามกินอันเดียวกัน” เธอร้องห้าม

“แค่ชิมก็ไม่ให้เหรอ”

“