บทที่ 29 โศฏเศร้าอย่างเวทนาในคุก

หวานที่อยู่หน้างานแต่งเหมือนกับมดที่อยู่ในหม้อที่ร้อน ไม่เห็นแทนกับคนของเขาตั้งแต่เช้า

โทรไปหา หรือส่งข้อความต่างๆแทนก็ไม่ตอบกลับ กระทั่งเลขาของเขาก็ได้ปิดเครื่อง

หวานรู้สึกสังหรณ์ไม่ดี ก็เลยสั่งให้คนไปตามหานานมาก

พ่อและแม่ของหวานก็ทนรอต่อไปไม่ไหว

บทที่ 30 คนที่แย่งกับฉันสมควรตาย

หวานได้ยินคำขอโทษที่รู้สึกผิดของแทน ใจที่ังวลก็ไม่กังวลอีกต่อไป

เธอรีบมาถึงที่ห้องทำงานของแทน

นักข่าวที่อยู่ในบริเวณบริษัทก็ได้ถูกยามกั้นออกไปข้างนอก เลขาก็ได้ปล่อยเธอเข้ามาโดยตรง แต่เธอไม่รู้ว่าเข้าไปในครั้งนี้จะออกมาไม่ได้อีก

เธอเปิดประตู พอเห็นแ

บทที่ 31 คุณนั่นแหละที่เป็นผู้ร้ายคนแรก

“ คนบ้า! คุณมันบ้าไปแล้วจริงๆ ” แทนด่าว่าเธอ

หวานยิ้มแล้วพูดเสียงเย็น : “ ฉันเป็นคนบ้า หยกนั่นแหละที่เป็นคนบ้า! ไม่อย่างนั้นคุณจะส่งเธอเข้าโรงพยาบาลบ้าหรอคะ เหอะเหอะ! เธออยู่กับพวกคนบ้า แม้จะไม่บ้าก็ต้องกลายเป็นคนบ้าอยู่แล้ว! ”

นึกไปถึงหยกที่อยู่ในโรงพยาบา