บทที่ 56 ได้อยู่ข้างเธอก็ดีเกินพอ

ตัวยิ่งร้อนมาก ในใจเธอก็ยิ่งหวาดกลัวขึ้นมา

เธอนั่งพิงพนักเบาะหลังอย่างอ่อนเพลีย ในหัวสมองคิดวนเวียนอยู่แต่ภาพของเขากับลูกเพียงสองคน...

เธอกลัวมาก

กลัวว่าหากป่วยจริงๆ แยกกันแล้วก็จะไม่ได้พบกับพวกเขาอีกนาน แล้วก็กลัว...กลัวพวกเขาจะต

บทที่ 57 มีนัดกับเธอตอนค่ำ

เธอฟังอย่างสงบนิ่ง ปลายจมูกพลันรู้สึกแสบร้อนยิ่งขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เป็นอะไร?”

ในที่สุดเขาก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมา คนรอบคอบอย่างเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอที่หนักหน่วงจนผิดปกติอยู่หน่อยๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ...” เธอก็แค่นึกอยากได้ยินเสียงของเขาข

บทที่ 58 จู่ๆ เธอก็หายตัวไป

“บอกรถที่ตามมาให้กลับไปเถอะ ไม่ต้องตามมาแล้ว”

เขาสั่ง

เหลิ่งเฟยตอบรับคำสั่ง เขากดโทรศัพท์ในรถและสั่งกำชับออกไป ไม่นานรถทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปและหายลับไปท่ามกลางรถที่วิ่งผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว

หลังจากรถเคลื่อนตัวมาได้สักครู่ รถก็จอดลง