บทที่ 57 มีนัดกับเธอตอนค่ำ

เธอฟังอย่างสงบนิ่ง ปลายจมูกพลันรู้สึกแสบร้อนยิ่งขึ้นโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

“เป็นอะไร?”

ในที่สุดเขาก็ชิงเอ่ยปากขึ้นมา คนรอบคอบอย่างเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเธอที่หนักหน่วงจนผิดปกติอยู่หน่อยๆ

“ไม่มีอะไรค่ะ...” เธอก็แค่นึกอยากได้ยินเสียงของเขาข

บทที่ 58 จู่ๆ เธอก็หายตัวไป

“บอกรถที่ตามมาให้กลับไปเถอะ ไม่ต้องตามมาแล้ว”

เขาสั่ง

เหลิ่งเฟยตอบรับคำสั่ง เขากดโทรศัพท์ในรถและสั่งกำชับออกไป ไม่นานรถทั้งหลายก็แยกย้ายกันไปและหายลับไปท่ามกลางรถที่วิ่งผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว

หลังจากรถเคลื่อนตัวมาได้สักครู่ รถก็จอดลง

บทที่ 59 ท่านประธานาธิบดีมาแล้ว

แต่ขณะที่มือกำลังจับลูกบิดประตูอยู่นั้น จู่ๆ ประตูก็ถูกไขโดยใครคนหนึ่งจากด้านนอก

เมื่อได้เห็นหน้าคนคนนั้น เธอก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ

อีกฝ่ายก็นิ่งอึ้งไปด้วยเช่นกัน

ครู่ต่อมา ขณะรอให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้คิดมากไป เซี่ยซิงคงก็พลันได้สติขึ้