บทที่ 47 เขาไม่มีวันแต่งงานกับคุณ

เธอพูดพลางเข้าไปอย่างเงียบๆ ไม่ได้เปิดไฟ เพียงแค่อาศัยแสงจันทร์นอกหน้าต่างคลำไปที่ขอบเตียง

เธอนั่งลงบนขอบเตียง ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอของลูก ก็รู้สึกพอใจมาก ในที่สุดความคิดถึงตลอดห้าวันมานี้ก็ได้รับการปลดปล่อย

อันที่จริงเธอเองก็ท

บทที่ 48 รักษาระยะห่างจากเขา

ท่าทางเธอเช่นนี้ชวนให้ความคิดถึงของเขาสั่นไหวรุนแรงไปชั่วขณะ สายตากวาดผ่านดวงตาเธอ จากนั้นไล่ลงไปที่จมูกเรียวงาม

ต่ำลงมาอีก...

คือริมฝีปากอ่อนนุ่มแดงระเรื่อที่ขมุบขมิบเล็กน้อย...

พอเลื่อนไปถึงตรงนั้น เขาก็หยุดนิ่ง ขยับไปไหนไม่ได้เลย

บทที่ 49 ว่าที่สามีของเธอ

ไป๋เย่ฉิงจ้องมองเขาแวบหนึ่ง ไม่ได้ระแคะระคายอะไร เพียงแค่พยักหน้าเล็กน้อยแล้วก้าวเท้าหนักๆ ออกไป ขณะเดินผ่านเซี่ยซิงเฉินก็ไม่ได้หยุดฝีเท้าลง

เธอมึนงงเล็กน้อย กำลังนึกถึงคำพูดเมื่อครู่ของลูกชาย

พอตั้งสติได้ก็เห็นเพียงแผ่นหลังของเขา ตอนแรกเธออยากถาม