บทที่ 46 ชายหนุ่มผู้ไร้ความอ่อนโยน

ไป๋เย่ฉิงทำเสียงหึอย่างเย็นชา จ้องใบหน้าแข็งกร้าวของเธออย่างโกรธเคือง “จะส่วนที่ควรแตะหรือไม่ควรแตะก็เคยแตะมาหมดแล้ว ตอนนี้มาพูดเรื่องพวกนี้ไม่สายไปแล้วหรือไง?”

เขาไม่พูดยังจะดีเสียกว่า พอพูดเช่นนี้ เธอก็ยิ่งทวีความโกรธและลืมความกลัวไปหมดสิ้น “ไอ้

บทที่ 47 เขาไม่มีวันแต่งงานกับคุณ

เธอพูดพลางเข้าไปอย่างเงียบๆ ไม่ได้เปิดไฟ เพียงแค่อาศัยแสงจันทร์นอกหน้าต่างคลำไปที่ขอบเตียง

เธอนั่งลงบนขอบเตียง ได้ยินเสียงลมหายใจแผ่วเบาสม่ำเสมอของลูก ก็รู้สึกพอใจมาก ในที่สุดความคิดถึงตลอดห้าวันมานี้ก็ได้รับการปลดปล่อย

อันที่จริงเธอเองก็ท

บทที่ 48 รักษาระยะห่างจากเขา

ท่าทางเธอเช่นนี้ชวนให้ความคิดถึงของเขาสั่นไหวรุนแรงไปชั่วขณะ สายตากวาดผ่านดวงตาเธอ จากนั้นไล่ลงไปที่จมูกเรียวงาม

ต่ำลงมาอีก...

คือริมฝีปากอ่อนนุ่มแดงระเรื่อที่ขมุบขมิบเล็กน้อย...

พอเลื่อนไปถึงตรงนั้น เขาก็หยุดนิ่ง ขยับไปไหนไม่ได้เลย